Prve asocijacije na Titanik, nepotopivi brod koji je ipak potonuo i time nagovestio kraj jedne istorijske epohe, uglavnom su – luksuz i beskrajna tragedija koja je usledila nakon kratkog ali udobnog putovanja na najvećem putničkom brodu na svetu. Za vinoljupce, prva asocijacija ipak je – misterija vinskog podruma Titanika, za koji se sa razlogom veruje da je bio ponos ovog broda, najluksuznije lađe svog vremena.
Titanik, kao brod koji je morao da u svemu bude prvi na svetu, bio je, govore istorijska svedočanstva i retki nalazi iz olupine broda, opremljen vinskim podrumom koji je sadržao hiljade boca pažljivo odabranih vina, šampanjaca i likera. Putnici prve klase, koji su uživali u raskošnim večerama u glavnoj trpezariji, imali su priliku da probaju vrhunska vina iz najpoznatijih svetskih regija, posebno iz Francuske. Prema istorijskim zapisima i jelovnicima pronađenim u olupine, vina su birana kako bi upotpunila sofisticirane menije od šest do deset jela.
Vino kao statusni simbol
Među vinima koja su se posluživala ističu se crvena vina iz Bordoa. Regija Bordo bila je, baš kao i danas, sinonim za prestiž, a na Titaniku su se verovatno točila vina kao što su Château Lafite Rothschild ili Château Margaux. Ova vina bila su omiljena među elitom zbog svoje složenosti i dubine ukusa, idealna uz govedinu ili divljač posluženu na večerama.
Bela vina iz Burgundije, šabli ili montraše, bila su čest izbor za jela s ribom i plodovima mora. Ova sveža, mineralna vina savršeno su pratila delikatese kao što su ostrige koje su bile redovan deo jelovnika prve klase.
Šampanjac je bio neizostavan na Titaniku, a kuće kao što su Moët & Chandon i Heidsieck & Co. Monopole bile su među favoritima. Zapravo, Heidsieck & Co. Monopole Blue Top bio je jedan od retkih šampanjaca za koje je nepobitno utvrđeno da su se služili na Titaniku, jer je u olupini pronađeno nekoliko boca.
Za one koji su preferirali laganija, slatkasta vina, nemački rizling iz regija Mozel ili Rajngau bio je važan deo vinske karte, i posluživan je, najčešće, uz dezerte ili lakša predjela.
Na Titaniku, izbor vina nije bio samo stvar ukusa – bio je odraz društvenog statusa. Putnici prve klase, uključujući milionere poput Džona Džejkoba Astora IV i Margaret Moli Braun, očekivali su najbolje od svega, uključujući i piće. Vinska karta bila je pažljivo sastavljena kako bi impresionirala i zadovoljila najzahtevnije goste. Posluživanje retkih i skupih vina bio je način na koji je kompanija White Star Line, vlasnik Titanika, naglašavala ekskluzivnost svog broda.
Svedočanstva preživelih putnika govore da su vina često bila posluživana uz specifične sledove jela, u skladu sa tadašnjim pravilima visoke kuhinje. Somelijeri na brodu bili su stručnjaci koji su savetovali putnike o najboljim kombinacijama, a svaka večera bila je svojevrsni spektakl ukusa i elegancije.
Pronalazak vina u olupini
Nakon potonuća Titanika 1912, olupina je ostala netaknuta na dnu Atlantika sve do njenog otkrića 1985. godine. Među artefaktima pronađenim u olupini bile su i boce mirnih vina i šampanjaca, od kojih su neke iznenađujuće dobro očuvane zahvaljujući hladnim i tamnim uslovima na dnu okeana. Iako većina vina nije bila pitka, pronalazak boca Heidsieck & Co. Monopole iz 1907. godine izazvao je veliko uzbuđenje među istoričarima i enolozima. Ove boce danas su neprocenjive, ne samo zbog svoje starosti, već i zbog njihove povezanosti s Titanikom, brodom sa kojim je potonula i jedna cela epoha obeležena ekscesivnim luksuzom.
